به گزارش خبرنگار میراث‌آریا، مینوسلیمی مردم‌شناس و عضو هیأت علمی دانشگاه تهران جنگ را بحرانی انسانی خواند و تصریح‌کرد: شرایط امروز جامعه ما نشان از شکل‌گیری بحرانی انسانی مانند جنگ دارد.

او گفت: انسان‌شناسان فاجعه، بحران را فروپاشی اجتماعی و قطع روند طبیعی زندگی اعم از روابط عادی و روزمره به صورت غیرقابل پیش‌بینی می‌دانند. رویدادی که خسارات غیرقابل جبران و غیرقابل جبران انسانی، مانند مرگ، آسیب جسمی، نقص عضو، سرگردانی و بی‌خانمانی و سختی و مشقت را به دنبال دارد.

این پژوهشگر افزود: برای مدیریت زمان جنگ و بعد از آن مدیران از ابزارهای مختلف فنی، مدیریتی و اجتماعی برای مدیریت جامعه بهره می‌گیرند. از آنجا که بروز بحران از دو عامل بحران و آسیب‌پذیری شکل می‌گیرد. برای کاهش میزان زیان‌های ناشی ازبحران می‌توان از دو رهیافت عمده سود برد. اولی، رهیافت توسعه که با هدف کاهش آسیب‌پذیری جوامع بوده و هدف عمده تمام کشورها است و دیگری رهیافت مدیریت بحران، به ویژه برای فجایعی مانند جنگ.

سلیمی خاطرنشان کرد: وظیفه مدیریت بحران بعد از جنگ آن است که تلاش کند سه بعد اقتصادی، اجتماعی و محیطی در مدیریت در نظر گیرد. هر یک از این ابعاد دارای جنبه‌های خاص خود هستند و اهداف مدیریتی در آن‌ها متفاوت است؛ بنابراین، قابلیت پایداری مبتنی بر مدیریت و برنامه‌ریزی و سازمان‌دهی دقیق ظرفیت‌های جامعه است که به اصلاح و بهبود تأثیرهای بحران یاری می‌رساند و نیز به تسهیل فرایندهای بازیابی بعد از آن کمک می‌کند.

او در ادامه با اشاره به اینکه این مدیریت بر اساس رویکردهای انسان‌شناسی باید به گونه‌ای باشد که جامعه را برای توسعه پایدار فراهم کند، افزود: توسعه پایدار رویکردی انسان محور است. انسانی که اکنون جنگ را تجربه کرده و به دنبال دستیابی به زندگی با کیفیت و امن است. توسعه پایدار فرایند تغییری در استفاده از منابع، هدایت سرمایه‌گذاری‌ها، سمت‌گیری توسعه تکنولوژی و تغییری نهادی است که با نیازهای حال و آینده سازگار باشد.

انتهای پیام/